Atiyorum kelimlerini
artik. Tahammülüm yok. Konusmalar anlamsiz, ici bos bir gurultu. Ugultudur
artik sadece kulaklarimda cinlayan ve aklimda dolasan imgeler bugulu. Gecmis ve
gelecek yoktular, sadece su an diyecek kadar bile inanmiyorum anlara. Ve bir
gökkusaginin katledildigi topraklarda, duyuyorum huzunlu agidini bulutlurin.
Tersyuz olmus bir gökyüzünün vefasiz bekcisiyim gecelerde ve cocukca inaniyorum
hala gunesin dogusuna. Rüzgar mesela, hala haberler getirir bana uzaklardan,
kokular getirir duymadigim daglarin eteklerinden, ve bahar yagmurunun altinda
islanan gölgeme, kaybettigi eski bir dostunu getirir. Gölgeler ki onlar bile
cekip gitmeyi tercih ettiler bu gece vakti. Artik ben hic durmam burada.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder